Wprowadzenie do EUDR – Identyfikacja kluczowych towarów i produktów

Jak zostało to wspominane we wcześniejszej części opracowania EUDR koncentruje się na siedmiu kluczowych towarach: bydle, soi, oleju palmowym, kawie, kakao, kauczuku oraz drewnie, a także na produktach pochodnych wytwarzanych z tych surowców, czyli odnośnych produktach. Oznacza to, że wymogami rozporządzenia objęte będą:

• pochodne drewna – m.in. palety, płyty sklejkowe, drewniane ramy,
• pochodne kakao – m.in. ziarna kakao, czekolada, przetwory zawierające kakao,
• pochodne kauczuku naturalnego – m.in. wyroby gumowe, opony, dętki,
• pochodne bydła – m.in. mięso, podroby, skóry.

Pełna klasyfikacja została przedstawiona w treści Załącznika I do EUDR i stanowi podstawowy zakres rozpoznania pochodnych produktów.

Niezależnie od rodzaju działalności, a więc od tego czy dotyczy ona importu, produkcji czy eksportu kluczowe jest ustalenie, na którym etapie łańcucha dostaw produkt wchodzi w zakres EUDR. W pewnym uproszczeniu EUDR ma na celu zidentyfikowanie pochodnych chronionych towarów i produktów przy ich pierwszym pojawieniu się na rynku, a ich dalsze przetwórstwo chociaż wiąże się z pewnymi obowiązkami, tak długo jak pozwala na określenie ich pochodzenia i zgodności z prawem, pozwala na mniej rygorystyczne podejście i w konsekwencji mniej obowiązków dla kolejnych uczestników łańcucha dostaw.

Obowiązek identyfikowalności obejmuje każdą partię towaru wprowadzoną do obrotu. W ramach takiej selekcji warto przewidzieć:

• klasyfikację wykorzystywanych surowców i produktów,
• przypisanie grup produktowych do właściwych kategorii towarów objętych EUDR,
• ocenę, czy dany produkt i na jakim etapie łańcucha dostaw podlega obowiązkom należytej staranności.

Zakres produktów objętych rozporządzeniem

Produkty w EUDR klasyfikowane są ze względu na:

• przeznaczenie – m.in. opakowania służące do transportu i wzmocnienia lub stanowiące samoistny produkt wprowadzany na rynek,
• materiał – m.in. guma wykonana z mieszanki syntetycznej lub naturalnej w zależności od proporcji,
• formę przetworzenia – m.in. pozostałości z procesu produkcyjnego nadające się do dalszego wykorzystania lub nie oraz produkty pochodzące z recyklingu.

EUDR obejmuje wyłącznie produkty wymienione w Załączniku I. Jeżeli produkt nie znajduje się w tym wykazie, co do zasady nie podlega EUDR, nawet jeśli zawiera składniki pochodzące z towarów objętych regulacją.

Produkty jednorodne (np. ziarna kakao, pasta kakaowa, olej palmowy, soja) objęte będą pełną identyfikowalnością łańcucha dostaw na każdym etapie produkcyjnym. Dla produktów złożonych (np. mydło, niektóre kosmetyki czy produkty spożywcze zawierające określone ilości surowców regulowanych), czyli składających się z wielu różnych składników, w tym takich, które nie są objęte rozporządzeniem – obowiązek dochowania należytej staranności obejmie wyłącznie komponenty wchodzące w skład produktu, mieszczące się w zakresie Załącznika I.

Jeżeli nowy gotowy produkt jako całość nie będzie mieścił się w zakresie Załącznika I EUDR, nie będzie wówczas podlegał odrębnej procedurze należytej staranności, mimo, że będzie zawierać komponenty regulowane. W tym przypadku kluczowe będzie jaki kod determinuje dany produkt. Przykładem takiego produktu jest mydło – jeżeli hipotetycznie byłoby wykonane nawet w całości z oleju palmowego jako takie nie podlega wymogowi EUDR ze względu na brak wskazania w prawej kalumnie Załącznika I.

Analiza kodów produktów

Załącznik I opiera się na kodach nomenklatury scalonej, wobec czego pełna analiza produktowa powinna obejmować:

• identyfikację kodu celnego dla danego produktu,
• porównanie go z wykazem kodów w Załączniku I,
• ocenę czy produkt mieści się w zakresie EUDR.

Produkty są klasyfikowane na podstawie kodów HS wskazanych w wykazie odnośnych produktów w Załączniku I oraz kodów CN ujętych w nomenklaturze scalonej. Aby prawidłowo sklasyfikować dany produkt, należy w pierwszej kolejności ustalić jego właściwy kod CN. Następnie, poprzez porównanie z treścią Załącznika I, należy sprawdzić, czy cyfry kodu CN pokrywają się z kodem HS w prawej kolumnie tabeli Załącznika I. Takie zestawienie pozwoli określić grupę produktów wchodzących zakres rozporządzenia.

Na tej podstawie można dokonać wstępnej selekcji, czy produkty lub poszczególne surowce będą objęte obowiązkami EUDR. Prawidłowa klasyfikacja kodów pozwoli ustalić, czy znajdują się one w wykazie towarów regulowanych, a tym samym czy i w jakim zakresie podlegają obowiązkom rozporządzenia oraz konieczności uzyskania lub złożenia oświadczenia należytej staranności.

W dalszej mierze zakres tych obowiązków zależy także od momentu, w którym produkt zostanie wprowadzony na rynek UE, ponieważ to właśnie ten etap przesądza o tym, jakie wymagania muszą zostać spełnione.

W kolejnych częściach publikacji przedstawimy założenia pozwalające prawidłowo określić rolę przedsiębiorcy w łańcuchu dostaw oraz opiszemy kluczowe procedury systemu należytej staranności.

Zapraszamy o kontaktu – esg@orlikpartners.com

Opracowanie nie stanowi porady ani opinii prawnej i ma charakter wyłącznie informacyjny.